Í greininni veltir Warlick fyrir sér spurningu sem ég hef sjálfur oft velt fyrir mér og tengist þeirri staðreynd að kennarar hafa ótrúlegt svigrúm þegar kemur að starfsþróun og endurmenntun. Lesið það sem Warlick segir:
The idea of fearful teachers came up several times, and I have to admit an increasing frustration with this issue. Why do we treat teachers so delicately? Why do we forgive them year after year for not adopting contemporary information and communication tools? Why are we satisfied with small steps?
Ég er kennari við stóran framhaldsskóla en starfa einnig við eitt stærsta hugbúnaðarhús landsins. Munurinn á þessum vinnustöðum er magnaður og á stundum líður mér eins og ég sé staddur á mörkum tveggja heima. Þekkingariðnaðurinn gerir ekki síður en skólakerfið ákveðnar kröfur til þeirra sem þar starfa, en ég get ekki séð fyrir mér að starfsmaður við hugbúnaðarhús geti neitað að tileinka sér nýja þekkingu, aðferðir eða tækni sem tilheyrir starfsvettvangi hans án þess að færa verulega sannfærandi rök fyrir ákvörðun sinni.
Það er erfitt að fjalla um þessi mál þar sem þau snerta bæði faglega og persónulega sýn einstaklinga. Enda komu fjölmargar áhugaverðar athugasemdir við færslu Warlick. Ég ætla að birta nokkrar þeirra hér:
Ófáir reyndust sammála Warlick og voru eins og hann frekar ósáttir við að kennarar gætu upp á sitt einsdæmi ákveðið að hunsa tækninýjungar sem greinilega hafa áhrif á starf þeirra og starfsvettvang almennt. Oft og kannski oftast án þess að kynna sér viðkomandi tækni, kosti hennar og galla.
What other profession is allowed to remain ignorant of technological advances in their field? Would you accept a doctor who refused to use modern medical technologies just because it did not “feel” right. No way! This is what the expectation should be for educators. Know the pro and cons for both using new technologies and not using new technologies. Understand why and when you might use something new.
Sjálfur hef oftar en ég kæri mig um að rifja upp rekist á kennara sem telja tæknina ekki til hagsbóta og hafa engan áhuga á því að kynna sér nýjungar hvað þá láta á þær reyna. Á hinn bóginn má líka segja sem svo að það er kannski auðveldara að sannreyna ágæti ákveðinna verkfæra í heilbrigðisgeiranum en skólakerfinu. Það hefur svo sem ekki gengið neitt allt of vel að staðfesta jákvæð áhrif þeirra á t.d. einkunnir sem eru jú sú viðmiðun sem flestir nota.
Sumir kvörtuðu yfir kerfisstjórnunum og þunglamalegu stjórnkerfinu. Ég get svo sannarlega vel tekið undir þau sjónarmið og kannast vel við þá erfiðu glímu að reyna að innleiða nýjungar en rekast stöðugt á veggi sem annað hvort eru reistir af kerfisstjórum eða stjórnendum sem hafa annað hvort ekki áhuga eða vilja til að takast á við verkefnið.
My problem is the 2nd or 3rd from the top tech people. They block everything – I was in total shock that Blogmeister came through the filter, I thought the word blog would cause it to be blocked. Blogs, Wiki’s are blocked left and right. Google Docs was blocked, which drove the facilitators of a district workshop up the wall. We were supposed to collaborate with several other groups in El Paso, Dallas, New York. We couldn’t, because they refused to unblock the site.
Að vísu hef ég einnig ákveðna samúð með kerfisstjórnunum. Þeir bera að sjálfsögðu ábyrgð á rekstri og heilsu tölvukerfisins ef þannig má að orði komast. Tími þeirra er einnig af skornum skammti og launin varla eitthvað til að vegsama. Hins vegar finnst mér allt of mikil gjá á milli þeirra sem sjá um tæknilega umsýslu upplýsingakerfa skólanna og kennaranna sem vilja nýta tæknina í kennslunni. Getum við ekki gert eitthvað í þessu?
Hér eru fleiri athugasemdir sem snerta umsýslu og stjórn. Mikið kannast ég við þennan pirring. Ég varð t.a.m. verulega óhress þegar ég komst að því að upplýsingatæknisvið Menntasviðs Reykjavíkur ákvað á sínum tíma að innleiða Blackboard námsstjórnunarkerfið og tel það dæmi um ákvörðun sem var tekin í fullkominni einangrun og í engu samráði við sjálfa kennarana sem eiga svo að nota kerfið. Hvað þá að leitað væri til þeirra aðila hérlendis sem helsta reynslu hafa af notkun slíkra kerfa.
Innovate! Use technology! BUT- only use the technology that is approved by the district. You mustn’t use open
source software- only use the stuff that the district has purchased…nevermind that your laptop is a glorified paperweight because you can’t install any applications or even change your settings.
I do not worry about “fearful teachers.” I think it is the “fearful administrator,” “fearful superintendent,” and “fearful IT department” that are the problem. But I’ve been howling at this moon for over 2 years. My voice hurts. As Audrey said, in a generation this will correct itself. That will be too late for some, but face it…that is education no matter what century.
Svo er það auðvitað þessi klassíska spurning um að hafa tíma til að gera allt þetta sem okkur er ætlað að gera:
Teachers have so much on their plate and more is being piled on. To truly learn how to integrate a tool, like a blog, into a classroom, teachers need some level of expertise.
To gain that expertise a teacher should start reading blogs, commenting, and probably start their own blog. This is a long term commitment and many teachers, through no fault of their own, don’t have the time to do this.
So, if we can get rid of the fear can we provide the time.My impression was that the hesitation on the part of some teachers had to do less with fear and more to do with bandwidth. As Ann more eloquently pointed out, teachers have a tremendous amount on their plates. They need * time * to learn and explore the tools available to them.
Allt eru þetta réttmætar athugasemdir að mínu mati. Kennarastarfið er hvorki einfalt eða auðvelt og það er ekki hægt að ætlast til þess að kennarar tileinki sér nýjungar í frítímanum. Svo má auðvitað velta fyrri sér launaþættinum en ég held ég hætti mér ekki út í þá umræðu.
